Næs

Nú er nýja árið komið. Ég byrja í fullri vinnu í nýju vinnunni á morgun.

Þetta lítur alltsaman mjög vel út.

Árið gert upp

Kæru lesendur

Nú eru tveir dagar eftir af árinu, rétt rúmlega. Þá lítur maður yfir farinn veg. Ég hef ennþá tíma til að gera skandala á þessu ári svo að ég þurfi ekki að taka þá með mér inn í nýja árið. Virkar það ekki annars þannig?

Árið hefur verið annasamt. Það byrjaði nú eiginlega á sófanum heima hjá Erlu á nýársdag 2009 þar sem fyrsta orð ársins var "fokk". Það var einstaklega óskemmtilegur en minnistæður djammbömmer. Ég var semsagt nýkomin heim frá Spáni en ég hafði dvalið í Madrid frá því um haustið. Ísland var á suðupunkti vegna kreppunnar og vetrarhimininn var óvenjuþungur. Fremur erfið jól og alltsaman úr skorðum einhvern veginn.

Um miðjan janúar hafði ég fundið mér vinnu á meginlandinu í gegnum dularfulla vefsíðu (skynsemin ekki í sögulegu hámarki þar) og þá keypti ég flugmiða og flutti í smáþorp á miðjum Íberíuskaganum, fór í hellaskoðanir, hljóp um eyðimörkina, skrifaði ljóð í hallargörðum, vann sem barnfóstra og lenti aldeilis illa í því þar hjá óvönduðu fólki, sá ljóta hluti en slapp með skrekkinn. Sumt af þessu er fyndið eftir á en annað er þannig að ég afber ekki að hugsa um það. Þetta var þó ekki algjör hryllingur allan tímann og mér tókst til dæmis að kynnast ótrúlega skemmtilegum hóp af bandarískum leiklistarnemum og lygasjúkum þýskum læknanema, að ógleymdum syni fyrrum forseta ákveðins Suður-ameríkuríkis, án þess að nánar sé út í það farið. Svo að ég endaði úr vistinni á götunni, símalaus, peningalaus og aðeins með töskurnar, en með dyggri aðstoð yndislegra vina á borð við Silju og Önu reddaði ég mér til Madridar og þaðan til Barcelona þar sem ég dvaldi hjá elskulegri Lúcíu.

Ég fékk þursabit daginn eftir að ég kom, enda eftir 10 klst setu í langferðabifreið. Vá - hvað það var sárt, en það jafnaði sig. Ég sótti síðan um í IED Barcelona og komst þar inn í markaðsfræði.

Tíminn í Barcelona var alveg ótrúlegur og ég kynntist helling af frábæru og skapandi fólki úr öllum heimshornum, drakk bjór og dansaði við bongótrommuslátt á ströndinni til sólarlags (stundum lengur), lifði á pakkanúðlum (fitnaði af því), kynntist litlum merði, kynntist líka myndarlegasta en jafnframt leiðinlegasta manni heims og fékk kjöltudans frá bandarískum millum, svo fátt eitt sé nefnt. Ég kolféll fyrir borginni og mun örugglega heimsækja hana aftur í náinni framtíð.

Þegar heim til Íslands var komið var ég gersamlega í skýjunum yfir heimkomunni og kolfallin fyrir Reykjavík og Íslandi öllu, elskaði súrefnið, vatnið, tungumálið og þjóðfélagið og lifði á sushi bróðurpart sumars. Ég átti nánast mitt annað heimili á Borgarbókasafninu, fór út í Viðey, las mikið, hristi hressilega upp í tilfinningalífinu með epísku bulli og borðaði ávaxtahlaup sem ég fékk hjá kaupmanninum á horninu. Fékk rauðan varalit á heilann (ekki bókstaflega þó). Flutti inn á Norðurstíg og kynntist frábærum stelpum. Fékk fljótlega vinnu á kaffihúsi þar sem ég sá um vakta- og innkaupastjórn.

Þegar leið á sumarið sá ég að mig langaði lítið að snúa til Spánar enda var ég svo ótrúlega ánægð með að vera komin heim til Íslands eftir að hafa dvalið erlendis frá því í lok sumars 2008. Svo að þá æxluðust málin þannig að þegar ég flutti út af Norðurstígnum fann ég mér aðra íbúð á Barónsstíg í stað þess að fara í skólann, var þar í mánuð og bjó með snillingunum Björk og Ösp og eignaðist þær að vinkonum og fór síðan þaðan í grænu höllina sem ég gerði upp með Unu, sem ég kynntist í gegnum vinnuna á kaffihúsinu og Tobbu sem ég hef þekkt í nokkur ár.

Síðan fór þetta þannig að nú er ég komin í matreiðslunám og er með samning á fremsta veitingastað landsins og mun byrja þar í fullu námi fimmta janúar.

Reiðtygin í stjörnurnar og allt það.

Ég er örugglega að gleyma einhverju merkilegu í öllum þessum graut en það sem mér finnst hafa staðið einna mest uppúr er hvað ég hef kynnst ótrúlega mörgu frábæru fólki, ég á örugglega svona 20 nýja góða vini eftir árið. Það er ómetanlegt.

Árið hefur þannig verið ansi viðburðarríkt, ég þakka kærlega fyrir mig og vona að næsta ár verði öllum til gæfu og heilla.

Ást til allra,

Nína

Síðasta perlan eftir H.C. Andersen

Hér á eftir fylgir smásagan Síðasta perlan eftir H.C. Andersen. Þessi stutta, fallega saga helst að einu leyti í hendur við sögu fjölskyldu minnar og mér þykir dálítið vænt um hana.

Gleðileg jól.

Síðasta perlan

Það var á einu ríkisheimili, farsældarheimili; allir þar
inni vóru glaðir og kátir, húsbændurnir, hjúin og vinirnir, því
á þessum degi var sonur og erfingi í heiminn borinn; móður-
inni og barninu leið vel.

Lampinn í svefnherberginu var hjúpaður til hálfs ; þar
var notalegt inni og héngu þykk tjöld úr dýrindis silki fyrir
gluggum og vóru dregin þétt saman. Gólfábreiðan var þykk
og mjúk sem mosi; alt var eins og i haginn búið til að blunda,
sofa og njóta þægilegrar hvildar; það gerði vökukonan lika;
hún svaf og það mátti hún. Þvi hér var alt svo blessun-
arrikt og ánægjulegt.

Verndarandi hússins stóð við höfðalagið ; yfir barnið, við
brjóst móðurinnar breiddist eins og net úr blikandi stjörnum ;
hver þeirra um sig var heillaperla. Allar lifsins góðu dísir
hðfðu fært hinu nýfædda barni gáfur sinar; heilbrigði, auðlegð
ást og hanringja lýstu hér i ljóma, í stuttu máli alt, sem fram-
ast verður óskað hér á jörðu.

Alt hefir hingað verið fært og gefið, sagði verndar-
andinn.

Nei, heyrðist sagt rétt hjá; það' var hinn góði engill
barnsins. »Ein dís er ókomin enn með gáfu sina, en hún
kemur, hún kemur einhverntima með hana, þó það kunni að
dragast árum saman. Síðustu perluna vantar.

Vantar? hér má ekkert vanta, en sé svo, þá leitum
hana uppi, þessa voldugu dís; förum að finna hana.

Hún kemur, hún kemur einhverntíma ; hennar perlu
verður að hafa til þess að kerfið geti orðið bundið saman.

Hvar býr hún ? hvar á hún heima ? seg mér það; eg
fer og sæki perluna«.

»Nú, þú vilt það, sagði hinn góði engill barnsins ; »eg
skal leiða þig á hennar fund, hvar svo sem hennar verður að
leita; hún hefir engan varanlegan samastað; hún kemur í höll
keisarans og kofa kotungsins; "hún fer ekki svo fram hjá nokkr-
um manni, að ekki verði eitthvað til menja og öllum færir
hún einhverja gjöf, hvort sem það nú er heill heimur eða eitt-
hvert leikfang. Það fer ekki heldur hjá þvi, að hún muni
líka hitta þetta barn. Þér mun þykja, að ekki sé ráð nema í
tíma sé tekið, og er þá best við förum að sækja perluna, sein-
ustu perluna i allri þessari auðlegð«.

Og nú svifu þeir hönd í hönd til þess staðar, sem dísin

dvaldi á um þennan tima.

Það var stórhýsi með dimmum göngum og tómum stofum

um, og var þar einhver undarleg kyrð á öllu; vóru þar opnir
gluggar í röð, svo að hráslagaloftið að utan lagði inn i húsið,
en fyrir gluggunum héngu hvít tjöld löng og síð og blöktu
fyrir vindsúgnum.

Á miðju gólfinu stóð opin líkkista og í henni lá lík
konu einnar, sem dáin var í blóma aldurs síns; hún var al-
þakin yndislegum, glænýjum rósum, svo að ekki sást annað
en hendurnar íögru lagðar í kross og andlitið svipgöfga, sem
dýrðlegt var orðið í dauðanum með hinum háleita blæ alvör-
unnar og helgunarinnar í guði.

Við kistuna stóð maður hennar og börn ; það var heill
hópur; hið minsta hafði hann á handlegg sér ; þau kvöddu
hana í síðasta sinn, og maðurinn kysti á hönd hennar, hönd-
ina, sem nú var eins og visið laufblað, en hafði áður veitt
þeim hjúkrun og þægindi með krafti sínum og kærleika. Beisk
og höfug tár hrundu í stórum dropum niður á gólfið; en ekki
var þar talað nokkurt orð. í þeirri þögn bjó heill sorgarheim-
ur. Og þau gengu burt með grátekka, hægt og stilt.

Ljós logaði þar inni, blaktandi í vindinum og teygði
upp rautt skarið. Ókunnugir menn komu inn, lögðu lokið
yfir hina framliðnu og slóu hart á naglana; hamarshöggin
buldu svo að undir tók í herbergjum og göngum hússins ;
þau ómuðu til hjartna þeirra, sem áttu um svo sárt að binda.

Hvert ertu að fara með mig?c sagði verndarandinn ; ekki býr hér nein dís, sem á þá perlu, er teljast megi með
bestu gjöfum lífsinsc

Á þessum stað býr hún, hérna á þessari helgu stund,
sagði verndarengillinn og benti út í horn, og þar sem móðirin
hafði setið í lifanda lífi innan um blóm og myndir, þar sem
hún eins og heilladís hússins hafði horft kærleiksríkum augum
til bónda síns, barna og vina, þar sem hún hafði lýst eins og
sólargeisli á heimilinu og verið sameiningarband og hjarta alls
og allra, sem þar vóru, — þar sat nú ókunn kona í siðum
klæðum; það var Sorgin, sem nú var orðin húsfreyja og móðir
í stað hinnar framliðnu. Brennandi tár hrundi niður í skaut
hennar, og varð að perlu; hún glitraði með öllum regnbogans
litum og engillinn greip hana og stóð af henni birta eins og
af stjörnu með sjölitum ljóma.

Sorgarperluna, síðustu perluna má ekki vanta ; af henni
eykst hinum öðrum perlum ljómi og máttur. Hér máttu sjá
litaskraut friðarbogans, — friðarbogans, sem tengir jörðina við
himininn. í hvert sinn, er einhver ástvinur deyr frá oss, þá
eignumst vér á himnum einum vininum fleira, sem vér þráum.
Vér horfum úr náttmyrkri jarðarinnar upp til stjarnanna, upp
til fullkomnunarinnar. Virtu fyrir þér sorgarperluna ; í henni
eru fólgnir vængirnir, sem bera oss burtu héðan.

Heimurinn á hvolfi

Búkonufærslan

Þessi góði fastagestur á kaffihúsinu og listamaður teiknaði mynd af mér í dag. Ekki frá því að hann hafi náð mér nokkuð vel, þó að hárið á mér sé að vísu síðara (það lá niður bakið þegar myndin var teiknuð). Svo var því nú skotið að mér að ég væri aðeins búkonulegri í framan á myndinni, en í raunveruleikanum.
Jess.
Og mikið var þetta undarleg útskýring á einhverju sem engu máli skiptir

Annars er heygarðshornið ágætt. Skipti tímanum á milli Voxans og Mokksins, dett inn á Prikið endrum og sinnum í interneterindum. Dálítið skotin í desembermánuði. Mynd af okkur Höllu í Mogganum í gær. Ofboðslegar sósjalítur sem við erum.

Heimilisframkvæmdir mjakast á hraða snigilsins og ég er farin að jólaskreyta yfir allt draslið og öllum löngu orðið sama sem á annað borð hætta sér inn í kassafrumskóginn. Negldi þó upp nokkrar myndir í gær og segi svo framarlega sem það er kósý þá skiptir annað engu máli. Bara ég, Protagoras og blindir menn að klappa bleikum fíl, jeje.